PAF

Παράγοντας ενεργοποίησης αιμοπεταλίων PAF (Platelet Activating Factor)

Eίναι λιποειδική ένωση. Τον Οκτώβριο του 1979 διαλευκάνθηκε και αποδείχθηκε η δομή του PAF από τους Demopoulos, Pinckard και Hanahan, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο San Antonio.

 

Ο PAF αποτελεί ένα δραστικό μεσολαβητή της φλεγμονής, ο οποίος συντίθεται, μετά από διέγερση, διαφόρων τύπου κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των μονοκυττάρων, των μακροφάγων, των ενδοθηλιακών και των αιμοπεταλίων. Αρχικά, παρουσιάστηκε ως αλλεργιογόνος παράγοντας στο αίμα ζώων με αναφυλαξία, ο οποίος προκαλούσε την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Εντούτοις, στις μέρες μας, είναι γνωστό ότι έχει πολλές βιολογικές δράσεις, όπως είναι η προσέλκυση και ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων, η αύξηση της διαπερατότητας των αγγείων, καρδιοαγγειακή δράση, καθώς και δράση στο ήπαρ και στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

 

Στην ορθοπαιδική η χρήση του εστιάζεται στην αντιφλεγμονώδη δράση του.

 

Χαρακτηριστικά του PAF


Ο PAF συντίθεται από δύο διαφορετικές ενζυμικές πορείες.

 

  • την πορεία αναδιαμόρφωσης (remodeling) και την
  • εξ αρχής ή αλλιώς de novo πορεία βιοσύνθεσης (ιατρική ανάπλασης).

 

Ο PAF διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε πολλές βιοχημικές διαδικασίες παθολογικές ή μη. Βιοσυντίθεται από πολλούς τύπους κυττάρων, από κύτταρα προκαρυωτικά και ευκαρυωτικά, από φυτικά-ζωικά κύτταρα, αλλά και από ιστούς.


Παρουσιάζει πληθώρα δράσεων και εμπλέκεται σε μεγάλο αριθμό παθοφυσιολογικών καταστάσεων.

 

  1. προσθήκη διαλύματος νουκλεοτιδίων (PRP με DNA activator),
  2. προσθήκη ιόντων ασβεστίου,
  3. Κιτρικού νατρίου, (αντιπηκτικό), Χλωριούχου ασβέστιο


Οι αντενδείξεις είναι ελάχιστες και κυρίως αφορούν τον αρρύθμιστο σακχαρώδη διαβήτη ή τη λήψη αντιπηκτικών, ωστόσο η θεραπεία πραγματοποιείται πάντοτε κατόπιν συνεννοήσεως με τους θεράποντες του ασθενούς και αναλυτικού ιστορικού.